برای استفاده از مطالبی که بدر مورد این شهید جمع آوری شده در بخش آرشیو موضوعی روی نام این شهید بزرگوار کلیک کنید .

همانوطر که می دانید و یا شاید یکسری ندانید سالانه حداقل یک بار مانور رزمی – فرهنگی برگزار می شود . نه بخش رزمی اش دقیق اجرا می شود و نه بخش فرهنگی اش . باز بخش فرهنگی اش که به برگزاری یک زیارت عاشورا جمع و جور می شود . چرا این گونه باید باشد . یعنی واقعا نمی توان کار گسترده تری انجام داد .

به نظر من تنها طرحی که در حال حاضر می توان به بسیج پیشنهاد داد برگزاری اردوهایی مشابه اردوی طرح ولایت اما با مدت زمانی کوتاه تر و منطقه ای و شهرستانی برای کلیه و یا بازه سنی جوانان بسیجی است .

چون مشاهده می شود آنهایی که در اردوهایی همچون اردوی طرح ولایت شرکت می کنند از بینش وسیعی بهره مند می شوند و افق های دیدشان باز می شود . حال اگر ما این موقعیت را برای همه فراهم کنیم . اتفاقی می افتد که حتی پیش بینی اش را نمی کنیم .

اصولا برگزاری چنین اردوهایی که جنبه علمی اش به جنبه های دیگرش برتری دارد خود نوعی نوآوری است و در عین حال بالا بردن سطح بینش جوانان بسیجی کاری است که سالهاست دنبال آن هستند ولی متاسفانه میسر نشده . چرا ؟

هر ساله طرح میثاق اجرا می شود و یکی از بخش های این طرح برگزاری کلاسهایی با موضوعیت دین و انقلاب و ... است ولی متاسفانه به علت عدم تسلط برخی از اساتید هنوز آن جواب مورد نظر را نداده است .

امیدوارم که این طرح یعنی برگزاری اردوهایی مشابه اردوی طرح ولایت در شهرستانها یا منطقه ای عملی شود . چون افق های بسیار روشنی را در صورت اجرای این طرح می توان مشاهده کرد .

همانطور که در چند ساله شنیده اید ، اردوهایی در طول سال و در اوجش از اواسط اسفند تا اواسط فروردین ماه در مناطق عملیاتی برگزار می شود که بسیار تاثیر گذار بوده و این جای خوشحالی و شکر از ایزد منان دارد . اما در این میان باید به نکاتی اشاره کرد که به نظر بنده خالی از لطف نیست .

آنچه که در ایران بسیار کم مرسوم بوده ولی ما که وظیفه ارشادی داریم و مبلق نام و یاد و افکار شهدا هستیم باید از این موضوع تبعیت کنیم و آن هم قبول آسیب شناسی فعالیتهایی که در دست اقدام داریم است .

بحثی که در ادامه قصد بررسی آن را دارم همین موضوع است . در این میان و برای شروع به بیان نقاط قوت و احیانا ضعف این اردوها اشاره کرده و بعد به بیان چند نکته به عنوان طرح هایی نو برای اجرا در این اردوها بیان می شود .

1-         صرف رفتن به مناطق جنگی ، به خودی خود بسیار خوب بوده و می تواند زیمنه رشد معنوی را برای بازدید کنندگان فراهم آورد .

2-         حضور راویانی در مناطق برای بیان خاطرات که این کار هم به خودی خود بسیار خوب و تاثیر گذار است .

3-         وجود یادمان شهدای گمنام که زیارتگاه عشاق شده و بسیار تاثیر گذار و تامل برانگیز است که چه طور می شود کسی این گونه جان فشانی کند و حتی دوست نداشته باشد که پدر و مادرش از مزارش هم مطلع نباشند و ... که در ادامه توضیح داده خواهد شد .

4-         طراحی مناطق به شیوه ای ابتکاری .

5-         تشکیل موسسه فرهنگی امتداد که فعالیت های خوبی را در این راه انجام داده و جای تقدیر دارد .

خوب بعد از بیان این نکات بهتر است به بررسی این نکات بپردازیم تا به اصل موضوع برسیم . اینکه فعالیتی بسیار مفیدی برای اعزام نیروهای جوان آن هم از قشر دانشجو و دانش آموز به مناطق جنگی جای تقدیر دارد و باید ادامه پیدا کند ولی اولین آسیب شناسی را از اینجا شروع می کنم . اما متاسفانه تنها در این سالها هیچ کنترلی روی کاروانها در مسیر حرکت ندارند . آیا فکر کرده اید تا کنون که برخی از کاروانها از شروع حرکت تا زمانی که به منطقه برسند چه کار می کنند ؟ آیا جوی معنوی دارند ؟ چرا کاروانشان روحانی ندارد ؟

دید نو پیشنهادی : ببینید باید به این نکته توجه کنیم که هدف از این اردو ها این است که افرادی را که در این فاز ها نیستند تاثیر بگیرند و یا اینکه افراد معتقد ایمان و اعتقادشان قوی تر شود . حال تفکری که در حال حاضر وجود دارد می گویند . حوب همه که بچه مثبت اند پس دیگر نیاز چندانی ندارند ؟ و هیچ فکری به حال افرادی که در فاز موافق جبهه نیستند نمی کنند ! البته خرده نگیرید ولی باید قبول کرد که بسیاری از افرادی که می آیند در فاز موافق نیستند ؟! می خواهید نمونه ذکر کنم .

در همین اردوی امسال . در بین راه وقتی در مسیر مداحی پخش می شد یکی از بچه های کاروان ما اعصابش خورد شد و واسه خودش ترانه گذاشت اون هم با صدای یک خواهر !!!!

پس پیشنهاد می شود که حداقل برای هر کاروان یک روحانی از حالت طرح به عمل تبدیل شود تا بتوانیم به نتایج پیشبینی شده از قبل رسیم . چون وجود افرادی با اوصاف ذکر شده در بالا می تواند تاثیر منفی روی دیگران بگذارد و یکدفعه می بینید در راه برگشت بچه های هم فاز با جبهه هم به شیوه آنهایی عمل می کنند که نباید عمل کنند .

حضور راوی در مناطق بسیار خوب است ولی اگر تنها به ذکر خاطراتی بپردازند که قابل درک و فهم است بسیار خوب است ولی متاسفانه برخی از راویان به خاطر عدم آشنایی با علم روانشناسی به بیان جزئیان دقیق عملیاتها با تمام ظرافت های نظامی می شوند که بسیار خسته کننده است و در واقع بیان این نکات هدف اصلی این اردوها نیست .

دید نو پیشنهادی : راویان به ذکر خاطراتی بپردازند که با شهدا داشته اند بپردازند و بیان کنند که در این مناطق کدام یکی از سرداران شهید شده اند و هم  اینکه به بیان نکات اخلاقی از شهدا بپردازند .

در مورد یادمان های شهدا هیچ طرح نویی ندارم چون هر چه کنند تاثیر خود را دارد ، یعنی یکی شاید در آن حسینیه با عظمت شلمچه حال معنوی پیدا نکند ولی در حسینیه کپری چزابه حال معنوی خاصی را به دست آورد و یا برعکس . پس طرحی ندارم . یعنی به خودم در این مورد اجازه نمی دهم . چون اگر پیشنهادی بکنم باید به شهدا بدهم که بسیار سنگین ایت برای من که هیچم در مقابل آنها .

طراحی مناطق به شیوه های ابتکاری کاری بسیار بد است . چون فضای واقعی مناطق را از بین برده اند واگر فعالیتهای خود را ادامه دهند تا چند سال آینده این مناطق با آنچه که در سالهای جنگ بوده متفاوت می شود . البته دست کاری کردن این مناطق برای آسودگی زئرا مد نظر نیست . بلکه زدن خاکریزهایی که در زمان جنگ نبوده و از این دست ، دستکاری ها !

دید نو پیشنهادی : طرحی که بنیاد حفظ دارد ، ثبت مناطق جنگی به عنوان موزه های جنگ است ولی خواهشی که من دارم این است . اگر واقعا قصد این کار را دارید اجازه دهید این مناطق به همان سبک خودش باقی بماند و موزه ، موزه واقعی باشد یعنی آنچه که در همان دوران بوده را به همان سبک باقی بگذارند و اگر در حال تخریب است آن را ترمیم کنند .به عنوان نمونه می توان به پادگان دو کوهه اشاره کرد که یکسری از بهترین نمونهه ای جنگ که همان دیوار نوشته های پادگان بوده را از بین برده اند . حالا برای این نمونه می توان گفت که میشد که این دیوار نوشته ها و نقاشی های دیواری را ترمیم کنند .

کاری که خوب بوده و می توان از آن تقدیر کرد راه اندازی موسسه امتداد بود که می توان گفت تنها کار فرهنگی را همین موسسه انجام می دهد . کار خوبی هم که امسال انجام دادند و آماده کردن سی دی هایی با عنوان پلاک بوده که مطالب جالبی را در آن گنجانده بودند . البته این نکته را هم اگر یادآور شوم بد نیست . تا قبل از رسیدن این سی دی ها به دست کاروان ها هیچ عکسی از این مناطق عملیاتی که کاروانها بازدید می کردند در اینترنت وجود نداشت و تنها جایی که می توانستید عکسی از این مناطق ببینید در وبلاگ بنده بود . ولی در کل کار این موسسه خوب است و می توان از آن تقدیر کرد .

طرح پیشنهادی : آنچه که تا کنون گفته شد گزارشی از فعالیتهای کل سازمانها و نهادها برای برپایی کاروانهای راهین نور بود و امیدواریم که ادامه پیدا کند . اما من یک طرح نو را به این ستاد پیشنهاد می کنم و امیدوارم که مورد توجه شان قرار گرفته و آن را انجام دهند .

ما می توانیم برای ارتباط بیشتر و ماندگار تر برای بازدید کنندگان و شهدا در هر کدام از این مناطق یک سالن با چادر آماده کنیم آن هم به نام  فیلم 5 دقیقه ای برای مثال . کار این سالن چیست ؟

می توانیم در این سالن ها فیلم هایی را از این مناطق که از زمان جنگ مانده به نمایش بگذاریم تا بازدید کنندگان لمس کنند سختی ، زجرها و لذت هایی را که رزمندگان لمس کرده بودند . بسیار هم تاثیر گذار خواهد بود و می تواند به تنهایی کاری را انجام دهد که بازدید کننده در طول 1 ساعت حضور در منطقه باید رویش انجام شود .

پیشنهاد دوم : راه اندازی یک شبکه تلویزیونی یک ماهه برای مدت یک ماه که اوج بازدید ها از مناطق است در مناطق عملیاتی . البته پیشنهاد بنده در حد یک طرح است و می تواند خود موضوعی باشد که قابل پیگیری است و می توان در موردش بررسی انجام داد . برنامه های این تلویزیون گزارش روزانه از این مناطق پخش فیلم هایی از زمان دفاع مقدس . معرفی شهدای شاخص برای شروع از استانهای مختلف .

خلاصه آنچه که تا کنون برای شما بیان شد دغدغه های بنده حقیر بود و امیدوارم که بررسی هایی که انجام دادم مورد قبول دوستان هم باشد و روی پیشنهادهای بنده هم که ارائه شد کمی بررسی انجام شود و تا حد امکان اجرایی شود . مطالبی ذکر شده در بالا هم همان طرواشات کلام رهبری است که فرمودند سال ، سال نو آوری و شکوفایی است و امیدوارم که با اجرای این طرح های نو شاهد شکوفایی هر چه بیشتر این بنامه شویم .

آخرین یادواره شهدایی که شرکت کرده اید کی بوده ؟ یک ماه پیش ؟ شش ماه پیش ؟ یک سال پیش ؟ یا اصلا تا کنون شرکت نکرده اید ؟

بسیار خوب سنتی در ایران بعد از جبهه ها به راه افتاد و آن هم برگزاری هر ساله یادواره شهدا بوده که بسیار جای تحسین دارد برای طراح یا طراحان این سنت و جای شکر دارد از خداوند به خاطر اینکه خود با قرار دادن چنین مراسماتی باعث شد تا یاد و نام شهدا زنده بماند و از بین نرود .

البته بدون این مراسم ها هم بود روش هایی که بتوان راه و یاد شهدا را زنده نگه داشت ولی خوب این شیوه انتخاب شد که بسیار خوب بوده و مفید است.

نکته ای که در این میان وجود دارد و بنده قصد بررسی آن را دارم تا شما خواننده محترم هم از جزییات مطلع شوید بررسی این اصل که ایا نوگرایی در این زمینه لازم نیست ؟

متاسفانه این موضوع در یادواره ها رواج پیدا کرده و عین اصلاح طلبی با مفهومی ورای مفهوم واقعی اش ؟ نوگرایی در یادوراه های شهدا شده وارد کردن ارگ و آهنگ و دود به مراسم برای جلوه ظاهری دادن به مجلس و یا چاپ بنرهایی با اندازه های بالای 12-10 متر ! آیا واقعا نوگرایی چنین مفهومی دارد ؟ ایا این راه درست است ؟ و یا ادامه دادن این راه یادواره های شهدا به چه سمتی می روند ؟

بنده برای یادواره های شهدا چنین طرحی دارم و از آن هم دفاع می کنم و امیدوارم این طرح نو مورد توج دوستان قرار بگیرد . طرح پیشنهادی بنده در حال حاضر در حال بررسی برای اجرا در یادواره های دانشجویی استان مازندران می باشد ( بنده مسئول برگزاری یادواره های شهدای دانشجو استان مازندران هستم ) لازم به ذکر است این یادوراه ها در سطح دانشگاه های استان برگزار می شود .

آنچه که شهدا به خاطر آن جنگیدن اسلام بوده و بس . اگر ما می خواهیم این مراسم ها برای دانشجویان مفید باشد باید ماندگاری آن را در ذهن دانشجو بالا ببریم . چرا ؟ عرض میکنم . ببینید در یک مراسمی که در حال حاضر برگزار می شود دانشجو در آن حاضر می شود ، و بعد از اجرای برنامه که نوعا با یک ریتم خاص اجرا می شود ( مجری – سرود – قرآن – سخنرانی – خاطره – پذیرایی ) از مراسم خارج می شود ، حالا اگر این دانشجو ، انسانی با ایمان قوی باشد تاثیر می گیرد و وقتی در دانشگاه یا خیابان قدم بر می دارد به یاد شهدا می افتد و از انجام گناه خودداری می کند و سعی می کند که خود را چون شهدا پاک نگه دارد .

اما اگر از ایمان قوی ای برخوردار نباشد حداقل تا چند هفته ماندگار خواهد بود و بعد با دوبار گشتن در شهر فراموش می کنند آنچه را در که در این مراسم ها دیده و شنیده بودند .

حالا راه حل چیست و چه کار های نویی  باید انجام داد ؟

1-          مشکل اولی که وجود دارد این است که بیشتر در این مراسم ها بچه های بسیجی را دعوت می کنند و کمتر از بچه های دیگر دعوت می کنند و بسیار مضر است این حرکت و پیشنهاد میکنم که این کار را انجام ندهند .

2-          در این مراسم ها قرآن قرائت می شود و آن هم چند دقیقه . ولی به نظر من باید این شیوه قرآن خواندن جمع شود ! پیشنهاد من این است که حتما چند ایه خوانده شود ولی معنی آن نیز به همراهش خوانده شود .

3-          یا سخنرانی مسئولین حذف شود و یا اینکه به حدود 3 تا 5 دقیقه یعنی در حد خوش آمد گویی خلاصه شود .

4-          از دادن گزارش فعالیت ها و یا بیان جزئیات یک عملیات خاص خودداری شود .

5-          پخش نماهنگ و فیلم خوب است ولی باید با هدف خاصی تولید شود . یعنی در نهایت بیننده به یک نتیجه برسد .

6-          و کار اصلی ، نو و مهم این  بخش  .

آنچه مهم است این که ما فرهنگ شهادت را گسترش دهیم و با بیان اینکه یک شهید روی مین والمر دراز کشید و یا اینکه یک شهید روی سیم خاردار دراز کشید تا دیگران از رویش رد شوند نمی توان این فرهنگ را تروجی داد . ببینید تعارف که نداریم اگر ما آن روز چنین جوانهایی و با چنین افکاری داشتیم به این خاطر بود که به شناخت واقعی از اسلام رسیده بودند و می دانستند وقتی نماز می خوانند به خاطر چیست ؟ اگر روزه می گرفتند میدانستند هدف چیست . ولی متاسفانه بنده ( نگارنده این سطور) مسلمان و شیعه مادر زاد شده ام و از روزی که متولد شده ام تا کنون هیچ تحقیقی در مورد اسلام و شیعه انجام نداده ام و هیچ شناختی از این دین و مذهب ندارم . یعنی اگر کسی غیر مسلمان مثلا یهود ، گبر ، نصارا ، کافر و ... به دین من توهین کند توانایی دفاع از دینم را ندارم و به خاطر عدم شناخت درست شاید سخنان او را قبول کنم و بعد از نیم ساعت مجادله با او به دین او برگردم و دین خودم را رها کنم . این را هم بگویم که آنچه که تا کنون از اسلام و شیعه در کتب دوران تحصیل خوانده ایم بیان تاریخ بوده و بس و ما را با معارف دین و مذهب مان آشنا نکرده است .

حالا راه حل پیشنهادی چیست ؟ ببینید اگر ما می خواهیم این فرهنگ شهید و شهادت را ترویج دهیم تنها راه حل همین است و بس . ما باید پایه های دینی جوانهای دانشجو را بالا ببریم  و وقتی پایه های دینی یک جوان را تقویت کنیم نتیج هاش می شود دانشجویی با بینش های دینی باز و بعد از گذر از این مرحله این جوان دیگر در مقابل تهاجماتی که در بیرون یعنی در متاسفانه در محیط جامعه وجود دارد خود را حفظ می کند و این همان رسیدن به فرهنگ شهید و شهادت است . مگر آنروز شهدا در مقابل استکبار مقاومت نشان ندادند ، مگر آنها آن روز ایستادگی نکردند تا تمامین ارضی کشور را حفظ کنند . اما وقتی امروز جبهه فرق کرده و تبدیل شده به جبهه فرهنگی ، چرا جوان ما نباید توانایی دفاع از خود را داشته باشد و اگر ما این کار را انجام دهیم یعنی به جوان خود این قدرت را بدهیم که از خود در مقابل این سیل گناه حفظ کند . همان کاری را می کند که شهدا کرده اند . البته شهدا آن زمان هم دارای این قدرت بودند و در سایه داشتن چنین قدرتی به قدرت گذشت از جان دست پیدا کردند .

پس من پیشنهاد کردم که در مراسم های یادوراه های شهدا به جای بودجه ای که صرف آماده کردن بنر و پذیرایی های آنچنانی می شود می توان از بنر های آنچنانی و پذیرایی های ملوکانه پشم پوشی کرد و به جایش با چاپ کتابهایی با مضامین اسلامی یعنی مضامینی که اسلام را به گونه ای جدید و دیدی جدید و به زبان جوان دانشجو بیان کند این کار بزرگ را انجام داد . ببینید می توانیم بیائیم برای مثال وقتی از روزه گرفتن یک شهید در روز عملیات و در گرمای بالای 40 درجه سخن می گوئیم آن را ارتباط دهیم با مفهوم اصیل روزه و روزه داری و عرفانی که در پس این کار است پرداخت . یا اینکه وقتی می گوئیم نماز بیان کنیم نماز چیست ؟ نه اینکه بیائیم و از جزئیاتی که در رساله های آمده استفاده کنیم بلکه از معرفتی که در پس نماز وجود دارد بگوئیم .

و کار نو دیگری که می توان انجام داد می توان یک یادواره با محوریت یک شهید برگزار کرد و در آن با برگزاری میزگردی زنده به بررسی ابعاد شخصیتی شهید با حضور اقوام ، دوستان و آنشایان و همرزمان شهید پرداخت .

این همه ذهنیات بنده در مورد برگزاری یادواره های شهدای دانشجویی با شیوه های نو و نوگرایانه بود . امیدوارم که خود شهدا ما را در این راه تایید کنند وما را در پیمودن این مسیر کمک کنند . البته سخت است ، تغییر دادن عادت مردم  ( چون مردم به برگزاری مراسماتی این چنین عادت کرده اند )  ولی باید انجام شود تا به سر منزل مقصود خود برسیم .

حرف آخری که باید اول گفته می شد. دشمنان ما به سختی تمام جوانان را به سوی خودشان جذب می کنند و به راحتی هم رهایشان نمی کنند ولی ما برعکس ، به راحتی جذبشان میکنیم و به راحتی هم رهایشان می کنیم  . امیدوارم که با این راهکارهایی که عرض شد وضع به شکل زیر تغییر پیدا کند که به راحتی که می آیند به راحتی رهایشان نکنیم .

  RSS