صبح ساعت 6.30 دقیقه توی سنگر بهداری ، بچه ها نماز می خوانند. یکی تشهد می خواند ، دو سه تا رکوع و سجده رفته اند و یکی هم دارد قنوت می گیرد .

خمپاره می آید روی سقف سنگر .

همه چیز به هم می ریزد . هر کی از هر جائی می دود سمت سنگر بهداری . آنها که رکوع و تشهد می خواندند ، زخمی شده اند و آنها که سجده رفته بودند سالم تر مانده اند .

او که قنوت گرفته بود ، دست و پایش قطع شده . صورتش ترکش خورده و سوخته .

همه دنبال رهنمون می گردند .

دکتر کوش ؟

خدا کنه بیرون بوده باشه .

حتما رفته وضو بگیره ، توی سنگر نبوده .

تنفس مصنوعی بهش می دهند . حتی یکی دو واحد خون هم بهش تزریق می کنند . اما فایده ای ندارد ، کار از کا گدشته .

می گفتند ، توی قنوتش ريال یا زهرا هم گفت و شهید شد .

یکی از دکترها ایستاده بود بیرون سنگر . گریه میکرد . می گفت دکتر رهنمون کو ؟ ببریدش اتاق عمل . تو رو خدا ببریدش .

پاهاش قطع شده بود ، دست هاش هم تقریبا همین طور .

صورتش هم کلی ترکش خورده بود . بد وضعی بود .

همه گریه می کردیم . هیچ کس حواسش سر جاش نبود . کار از کار گذشته بود .