شما خودتان چطور مجروح شدید ؟

بعد از طی دوره آموزشی ما را به پادگان دوکوهه منتقل کردند و از آنجا هم به منطقه دارخوین رفتیم . قرار بود مرحله اول عملیات بیت المقدس ار انجام دهیم . اوضاع به هم ریخته بود . عراقی ها منطقه را زیر آتش شدید داشتند این اولین باری بود که با وضعیت جنگی رو به رو می شدیم . در آن لحظات من فقط در فکر مادرم بودم و می گفتم اگر شهید شدم او چه کار خواهد کرد .

خلاصه تا ظهر درگیری ادامه داشت . اما وضعیت ما چندان خو ب نبود . حتی هلی کوپترها هم به کمک ما آمده بودند چون بچه ها آنها را نمی شناختند به طرفشان شلیک کردند و انها هم رفتند . ولی بالاخره توانستیم جاده اهواز-خرمشهر را بگیریم . با تصرف این جاده مرحله اول عملیات با موفقیت انجام شد و نیروها را برای ترمیم برگرداندند عقب . با شروع مرحله دوم عملیات که همرا با بارندگی شدیدی بود ، زمین منطقه برا یحرکت نامناسب شد . نزدیکی های صبح بود که رسیدیم به نزدیک خاکریز عراقی ها . در همین لحظه یکی از آنها ما را دید و شروع کرد به تیراندازی . اینجا بود که درگیری شدیدی شروع شد و ما زمین گیر شدیم . نمی شد کاری کرد .

دشمن کاملا به منطقه مسلط بود . یک مرتبه یکی از بچه ها با صدای بلند تکبیر گفت و به دنبال او بقیه بچه ها هم تکبیر گفتند . با صدای تکبیر بچه ها ، عراقی ها ترسیدند و فرار کردند و منطقه به دست ما افتاد . با آرام شدن اوضاع از فرط خستگی خوابم برد که حوالی ظهر با صدای انفجار شدیدی از خواب پریدم . وقتی از بالای خاکریز نگاه کردم خیلی عجیب بود ، دشت از تانکهای عراقی پر شده بود . نیروهای پیاده شان را هم به راحتی می دیدم .

لحظات به سرعت طی می شد . صحنه های وحشتناکی بود . بچه ها یکی یکی شهید می شدند . فرمانده مان در حالی که ترکش به شکمش خورده بود هنوز می جنگید .در همین حین یکی از بچه ها مورد اصابت گلوله خمپاره قرار گرفت و متلاشی شد . وقتی بلای سرش رسیدم ، با صدای خفیفی می گفت : " الله اکبر ، خمینی رهبر " .

آر.پی.جی  زن به گلوله کنار من اشاره کرد و خواست آن را به او برسانم . همین که خواستم از جایم بلند شوم ، ناگهان در نزدیکی ام  انفجار وحشتناکی رخ داد و یک لحظه احساس کردم که از قسمت کمر بدنم نصف شد. در ناحیه سینه هم درد شدیدی داشتم . بعدا در بیمارستان فهمیدم که موج انفجار مرا پرتاب کرده و ترکش به ستون فقراتم اصابت کرده بود .

خلاصه در حالی که همه عقب نشینی می کردند من را سوار آمبولانس کردند و بعد با هلی کوپتر به بیمارستان منتقل شدم . در بیمارستان بود که دائم از هوش می رفتم . فقط یادم هست که دکتر به صورتم می زد و با فریاد از من می خواست که نخوابم . این حرکت او من را عصبانی می کرد . یا با سوزن به بدن من فرو می کرد ولی من احساسی نداشتم تا اینکه وقتی سوزن را به سینه ام زد فریاد زدم و او هم همان جا را خط کشید . در تهران از طریق بقیه مجروحین هم اتاقم به خانواده ام خبر دادند . قاسم و کاظم آن موقع در منطقه بودند . وقتی شنیدند ، خیل ناراحت شدند . مخصوصا کاظم .

وقتی ماردم من را برای راه رفتن از تخت بلند کرد خوردم زمین . پرستار امد با عصبانیت به مادرم گفت چرا او را تکان دادی؟ مگر نمی دانید که قطع نخاع است ؟ انجا بود که موضوع را فهمیدم .