همین که دیدم علی به طرفم می اید ، خودم را سر گرم کردم ، طوری که اصلا متوجه اون نیستم . می دانستم علی چقدر نگران است . تمام غم و شادی اش توی جوابی بود که من باید به او می گفتم . کم کم به من نزدیک شد ، همین که به یکی دو قدمی من رسید ایستاد . گفت سلام عباس آقا ! . جوابی ندادم و همان طور مشغول کارم بودم . چند لحظه مکث کرد و دوباره گفت : سلام عباس آقا ! . سرم را بلند کردم و جدی به او نگاه کردم و گفتم سلام .

علی چند لحظه مکث کرد و دید من چیزی نمی گویم ، پرسید : خوب چی شد ؟ خیلی بی خیال اما جدی جواب دادم :  چی می خواستی بشه ، جواب منفی بود .

در یک لحظه دیدم که رنگ چهره اش عوض شد ، بغضش گرفت . ولی عباس آقا من نمی تونم . حرفهایش را تایید کردم و گفتم اتفاقا فرمانده هم همین حرف رو زد .

-          چه حرفی ؟

-          همین که خودت گفتی . این که نمی تونی .

-          ولی من منظورم اینه که طاقت ندارم این جا بمونم .

-          خوب ، برو خونه ات .

در حالی که صدایش گرفته بود ، با جدیت بیشتری گفت : عباس آقا ف نیومدم این جا که به همین سادگی برگردم . من باید توی عملیات شرکت کنم . بهش گفتم که ببینم چند سال داری ؟ گفت 16 سال !  . گفتم خوب ببین علی اقا ! جای 16 ساله ها جبهه نیست ، باید برن خونه و درس بخونن و ..

حرف رو برید و گفت که من این چیزها حالیم نیست ، از تو خواهش کردم ، وساطت من و بکنی و فرمانده رو راضی کنی . اما تو ...

کم کم هق هق گر یه هایش بلند شد . مثل بار اول که التماس می کرد و می گفت تو رو خدا تو رو به هر کسی که دوست داری .

گفتم . علی جان ! یک بار رفتم و جواب رو گرفتم ، حالا هم برو بساط خودت رو جمع کن . گفت برای چی ؟ گفتم خوب برای اینکه عملیات نزدیکه . ناگهان از شوق فراوان ایستاد و فریاد زد : یعنی فرمانده راضی شد ! .

در حالی که زیر لب لبخند می زدم ، آرام گفتم : بله راضی شد .

بی محابا مرا در بغل گرفت و بوسه پشت بوسه ، آن چنان که فکر می کردم اگر یکی دو دقیقه ادامه پیدا کند ، خفه بشوم . بعد هم مثل پرنده ای که تازه از قفس رها شده باشد از من جدا شد . چند قدم که دور شد ، داد زدم : آهای ! مواظب باش یه وقت با سر نخوری زمین .

مدتی بود که عملیات شروع شده بود . درگیری ، سخت ادامه داشت . در حین درگیری یکی از بچه ها نفس زنان آمد پیش من ، وقتی شتاب زدگی اش را دیدم پرسیدم : چی شده ؟ تند تند گفت : عباس آقا ! یکی از بچه ها پاهایش ترکش خورده ، خون زیادی ازش میره ، باید ببریمش پشت خط ، نیاز به دکتر داره .

گفتم ماشین حمل مجروحین کو ؟ راننده اش کجاست ؟ در حالی که تازه نفسش جا آمده بود ، گفت : راننده قبلا مجروح شده و بردنش اما ماشینش هست . سریع خودم را به مجروح رساندم . خیلی ناله می زد . صدای ناله خیلی آشنا بود ، رفتم کنارش ف دیدم علی است . سریع پاهایش را بستم تا این که جلوی خونریزی گرفته شود . علی را پشت ماشین خواباندند . من هم نشستم پشت فرمان و به سرعت حرکت کردم .

در آنجا ما خط یک و دو سه و چهار داشتیم ، ما جزء بچه های خط یک بودیم و تا پشت جبهه برسم و خودم را به بیمارستان صحرایی برسانم باید از دو سه خط دیگر عبور می کردم . شب بود و آنجا نمی توانستم چراغ ماشین را روشن کنم ، با همان سرعت که می رفتم ، احساس کردم ماشین تحت فرمان من نیست و بعد از چند لحظه ناگهان افتادم توی یک چاله . اعصابم خورد شد . می دانستم اگر گیر کنم کسی نیست ، ماشین را از آن چاله بیرون آورد ، گذاشتم توی دنده و چند بار عقب جلو رفتم ، اما انگار بیشتر گرفتار می شدم نا گهان حس کردم یکی به شیشه ماشین می زند ، نگاه کردم و از تعجب چیزی نگفتم . شیشه را پائین آوردم ، یک طرف به طرف من آمد و گفت چه خبره عباس آقا ! می خوای ما رو بکشی .

رضا بود ، نفس راحتی کشیدم و فقط نگاهش کردم . لبخندی زد و گفت به خیز گذشت . افتادی توی سنگر بچه ها نزدیک بود یکی دو تا شون رو بکشی ...

جز شرمندگی چیزی نداشتم بعد ا، همان برادر دیگران را صدا زد و جمع شدند و با یک یا علی هل دادند تا این که ماشین از چاله بیرون آمد .

خیلی نگران علی بودم ، به همین جهت بدون آن که توقف کنم و با اینکه بچه های کسی داد و فریاد راه انداختند و مرا صدا می زدند ، هیچ توجهی نکردم و از همه تشکر کردم و گاز دادم و رفتم . همینطور که به سرعت پیش می رفتم ، مثل همیشه که بچه ها دعاها و زیارت ها و شعر های زیبایی را زیر لب زمزمه می کردند ، من هم در تنهایی خودم شعری را با صدای بلند زمزمه می کردم :

یا رب به اشک مادری که بی پسر گشته      یا رب به آه کودکی که بی پدر گشته  

بابای او در جبهه مفقود الاثر گشته             پیروزی کن ما را به رمز یا اباعبدالله .. یا ابا عبدالله

همینطور هم که می خواندم صدای علی را هم می شنیدم که با من نجوا می کرد ، از این که علی این قدر روحیه داشت و با این زخم ، با من هم کلامی می کرد خیلی خوشحال بودم . از خط سه و چهار گذشتم و به مقصد رسیدم ، آنجا دیگر می توانستم چراغ ماشین را روشن کنم ، چراغ ها را که روشن کردم دیدم دو سه تا برانکارد آوردند ، گفتم : یکی بسه ، یه مجروح آوردم . بچه ها مرا شناخته بودند و گفتند : باز هم شما مجروح آوردین . گفتم راننده مجروح شده اونو قبلا آوردن .

با هم رفتیم در ماشین را باز کردیم . یک دفعه سر جای خودم میخ کوب شدم . کمی مانده بود که از تعجب سکته کنم. با نا باوری زیر لب فریاد زدم : یا ابوالفضل

باورم نمی شد ، کسی توی ماشین نبود ، یکی از بچه ها گفت : عباس آقا ، تو که اهل شوخی نبودی . ناراحت شدم گفتم شوخی چیه ، یه مجروح تو ماشین داشتم ، اسمش علی بود ، پاهایش ترکش خورده بود . خودم اونو بستم . بعد با خود زمزمه کردم و گفتم یعنی این 20 ، 25 کیلومتر فقط خودم را آوردم . نمی دانستم چی شده ، در این فکر بودم که در تمام طول راه با من همان شعر را نجوا می کرد . نکند بین راه افتاده باشد . عذر خواهی کردم و سریع دور زدم .

یکی از بچه ها داد زد : عباس اقا کجا ؟ چیزیز نگفتم و سرعت گرفتم . از همان مسیری که آمده بودم برگشتم و با تمام وجود چشم شده بودم که ممکن است علی بین راه افتاده باشد . تاریکی توی راه  آزارام می داد . با این که در ماشین بسته بود ، ولی باز تردید داشتم . آن قدر آمدم تا به همان سنگری رسیدم که توش افتاده بودم . ایستادم . رضا به طرف من آمد . گفت چیه عباس آقا باز چی شده ؟ نمی دانستم بهش چه بگویم .با لکنت گفتم که علی . مجروحی که تو ماشین بود . گفت خوب . علی چی شده ؟ گفتم که نیست . نمی دونم چی شد . لبخندی زد و گفت ، حالا بیا پائین . خسته ای . گفتم که آقا رضا ! مجروحم نیست . بیام پائین . شوخی ات گرفته ها .

رضا گفت ، مجروح که به درد نمی خوره . بیا پائین . در حالی که با رضا مشغول گفتگو بودم دو سه تا از بچه های دیگر به ما نزدیک شدند . به آنها نگاه کردم . ناگهان زبانم بند آمد . یکی از آنها علی بود . مجروح من . رضا که تعجب من را دید ، گفت تو که رفیق نیمه راه نبودی ، علی رو تنها گذاشتی .

گفتم ولی اون اینجا چکار می کنه !!؟ رضا خندید و گفت اومده بود به کمک ما که ماشین تو چاله رو در بیاریم .

رفتم پائین و بغلش کردم و صورتش را بوسیدم و گفتم تو با این وضعیت اومدی ماشین هل دادی . این چه کاری بود که کردی ؟

علی با شرمندگی گفت : عباس آقا من دیدم تو به خاطر من افتادی توی سنگر بچه ها ، نزدیک بود دو نفر را بکشی ، دیدم همه دارن هل میدن من هم در ماشین رو باز کردم و اومدم هل دادم ، تو هم که از چاله در اومدی وانایستادی ، می دونستم باز هم عجله ات به خاطر من بود ، هر چی هم بچه ها داد زدن نشنیدی .

دوباره صورتش را بوسیدم و به سن کم و اندیشه ی بزرگش غبطه خوردم و لذت بردم . از آن زمان تا حالا در این فکرم که آن کسی که توی ماشین همراه من زمزمه میک رد ، کی بود ؟

من مطمئنم صدا ، صدای علی بود اما علی که نبود پس کی بود !!!؟

راوی : عباس چراغعلی زاده