برای استفاده از مطالب موجود از این شهید به بخش آرشیو موضوعی مراجعه کنید و روی نام این شهید کلیک نمایید

عملیات والفجر هشت بود . نیروهای ایرانی توانسته بودند خودشان را با سرعت به آن طرف اروند رود برسانند . اما بلافاصله با ضد حمله سنگین عراق مواجه شدند . درگیری شدیدی بین نیروها در گرفت و این وضعیت یک هفته ادامه داشت . اوضاع خوب نبود . هر لحظه بر حجم اتش نیروهای عراقی افزوده می شد .

از قرارگاه زمینی شهید همت در خواست کمک شد . انها از نیروی هوایی خواستند تا هواپیما بفرستد . باران شدیدی می بارید . شهید بابایی ( مسئول عملیات  نیروی هوایی ) با این درخواست مخالف بود و اجازه پرواز نمی داد . می گفت : احتمال اینکه هواپیما در این شرایط جوی سانحه ببیند خیلی زیاد است . نمی توانیم چنین خطری را بپذیریم .

آن روز من به همراه شهید اردستانی در کنار شهید بابایی در پایگاه امیدیه بودیم . اردستانی از بابایی خواست تا برای کمک اعزام شود ولی او اجازه نداد . اوضاع عجیبی بود . هر لحظه بر شدت در خواست کمک افزوده می شد . تا اینکه با اصرار مصطفی ، بالاخره شهید بابایی اجازه ماموریت داد .

دقایقی بعد بلافاصله هواپیما از روی باند بلند شد . دقیقا یادم هست که شهید بابایی با پای برهنه دوید وسط رمپ پروازی و بلند شدن هواپیما را تماشا کرد . وقتی هواپیما اوج گرفت شهید بابایی همان جا زیر باران نشست در حالی که دائم زیر لب می گفت : " مصطفی از دست رفت " .

بیست دقیقه بعد صدای هواپیما در پایگاه پیچید . عملیات انجام شده بود . وقتی مصطفی از هواپیما پیاده شد . عباس به طرفش دوید و در حالی که همدیگر را بغل می کردند به مصطفی گفت : " آخر کار خودت را کردی ؟ حالا بگو ببینم عملیات چطور بود " . مصطفی هم گفت : " بهتر از این نمی شد ، محل مورد با موفقیت بمباران شد " .

با شروع عملیات والفجر هشت وظیفه داشتیم تا برای کمک به نیروها وارد عمل شویم . دسته پروازی من و شهید اردستانی ف پنجمین دسته پروازی بود . قبل از شرع کار پیش بینی می شد ، عملیات به راحتی انجام شود و کمترین تلفات را داشته باشیم . قرار بود هواپیماها در سکوت کامل رادیویی پرواز کنند ولی این امر محقق نشد یکی از هواپیماها در نزدیکی خط نیروهای خودی هدف پدافند سنگین عراق قرار گرفت و منهدم شد .

از سرنوشت خلبان اطلاعی نداشتیم ( که البته اسیر شد و بعد ها با تبادل اسرا به کشور باز گشت ) هواپیمای شماره دو هم که جلوی ما بود ناگهان دچار حریق شد و سقوط کرد . خلبان آن هم ( سروان اسد زاده ) به شهادت رسید . چند فروند هواپیمای دیگر هم مورد اصابت قرار گرفت . این اتفاقات قدری موجب پیچیدگی کار شد هنوز چهار دقیقه تا هدف فاصله داشتیم که دیدم شهید اردستانی بمب هایش را ریخت و به طرف پایگاه گردش کرد .

در حالی که از این کار او تعجب کرده بودم من هم این کار را انجام دادم و به خاطر پیروی از لیدر گروه دنبالش حرکت کردم . دیدم که موتور چپ و بخشی از دم هواپیمای او آتش گرفته . موضوع را بلافاصله به اطلاعش رساندم و گفتم که موتور را خاموش کند. اینجا بود که علت برگشتنش را فهمیدم . خلاصه با دلهره و اضطراب زیاد به پایگاه رسیدیم . عملیاتی که قرار بود با سهولت انجام شود حالا با اسارت و شهادت دو تن از بهترین خلبانان گروه همراه بود . روحیه بچه ها هم پائین آمده بود . در همین حال شهید اردستانی که هنوز لباس پرواز به تن داشت آمد و گفت : " کسی حاضره بیاد بریم ؟ " منظورش یک عملیات دیگر بود . من ناراحت شدم و گفتم : " جناب سرهنگ  ! بهتر نیست قبل از عملیات مجدد علل این همه خسارت را بررسی کنیم . مگر شما نفرموده بودید که عملیات راحتی خواهیم داشت . ؟ "

شهید اردستانی در حالی که سعی داشت . من را به خودم مسلط کند گفت : " براردان ! خودم می دانم وضعیت ، خلاف انتظار ما رقم خورد ولی الان فرصت این حرف ها نیست . در منطقه به وجود شما نیاز هست . یا علی ! یک داوطلب ! "

دو سه روز قبل ماموریت بمباران سد و کارخانه برق استان دوکان عراق به ما ابلاغ شده بود و حالا برای انجام آن کمتر از 24 ساعت وقت داشتیم . شهید اردستانی خودش را به پایگاه تبریز رسانده بود تا شخصا در این عملیات ویژه شرکت داشته باشد . نحوه انجام این کار را برایمان تشریح کرد . نوع بمباران در این ماموریت مختص هواپیماهای "اف4" بود . زیرا می بایست از روش "لاوبمبینگ" ( یعنی بمباران از ارتفاع پائین) استفاده می شد . در حالی که ما با هواپیمای "اف5" پرواز می کردیم و این روش برای " اف5" مجاز نبود . ولی شهید اردستانی به خاطر پائین بودن در صد خطر تمایل داشت تا این کار با " اف5" انجام شود . درخواست کردم تا در این عملیات در کنار او پرواز کنم .

قبول کرد . ماه رمضان بود . بعد از خوردن سحری نقشه پرواز را پهن و مسیرها را چک کردیم . قبل از طلوع خورشید کارمان شروع شد . در آن روز گرچه بمبهایمان صد در صد به هدف اصابت نکرد ولی این روش ابداعی توسط شهید اردستانی منشائ موفقیت هایی در عملیاتهای بعدی شد .

قبل از پیروزی انقلاب در زنجان مانوری مربوط به عملیات آموزشی جنگنده های نیروی هوایی برگزار شد . در این مانور می بایست هواپیماها از پایگاه تبریز بلند می شدند و در زنجان هدف های فرضی را بمباران می کردند . شهید اردستانی و خلبان ناصحی پور از جمله کسانی بودند که در این مانور هوایی شرکت داشتند . از آنجائی که در آن زمان خلبانان نیروی هوایی در آمریکا آموزش می دیدند ، ژنرالهای آمریکایی با دقت بیشتری مانور و عملکرد خلبانان را زیر نظر داشتند .

در این هنگام خلبان ناصحی پور ، با شیرجه دیدنی و با ارتفاع کم از بالای سر حاضرین عبور کرد . به دنبال او شهید اردستانی هم با اینکه سابقه کمی داشت ، با فاصله کمی از بالای سر ژنرالهای آمریکایی رد شد . به طوری که همگی شوکه شدند . یکی از انها با سرعت رفت پشت دستگاه ارتباطی و به زبان انگلیسی با هواپیما شهید اردستانی ارتباط برقرار کرد و مرتب می گفت : " وری گود ! " .

در یکی از جعه ها حین برگزاری مراسم نماز جمعه یکی از اعضای ستاد اقامه نماز جمعه ورامین ورقه ای به دستم داد که در آن چنین نوشته شده بود : " از حضور تیمسار خلبان مصطفی اردستانی که از فرماندهان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی هستند و همیشه در صفوف به هم فشرده نماز جمعه شرکت می کنند تشکر و قدردانی شود . " .

در واقع شهید اردستانی همیشه با لباس مبدل این کار را می کرد و کسی حتی من که مکبر بودم او را نمی شناختم . پس از مطالعه کاغذ داخل جمعیت نگاه کردم ولی کسی را که هیات تیمسار را داشته باشد پیدا نکردم . لذا تردید کردم کی وی آمده باشد ولی چون ستاد خواسته بود آن را اعلام کردم .

بعد از اتمام نماز بود که یکی از نمازگزاران آمد و به من گفت :

چه کسی به شما گفت که از اردستانی تشکر شود ؟

- برادر ....

کجاست این برادر ؟

- نمی دانم فقط این کاغذ به من داده شد تا از ایشان تشکر کنم .

کاغذ ار گرفت ، نگاه کرد و گفت : " از این پس اگر از این برگه ها به دستتان رسید و نام اردستانی در آن بود اعلام نکنید . "

با خودم گفتم حتما ایشان تشریف نیاورده اند و اشتباهی شده . تا اینکه یک شب در مسجد یکی از دوستانم همان شخص را به من نشان داد و گفت : " او را نشناختی ؟ " گفتم : " نه فقط گاهی او را در نماز جمعه می بینم . " گفت : " چطور او را نشناختی ؟ ایشان تیمسار اردستانی از فرماندهان نیروی هوایی هستند" .  آنجا بود که تازه متوجه آن اتفاق شدم .

زمانی که پدرم به رحمت ایزدی پیوستند شهید ستاری همرا چند تن از فرماندهان نیروی هوایی برای شرکت در مراسم ایشان به ورامین آمدند . در آنجا خاطره ای برایم تعریف کرد که جالب بود .

بعد از انجام یکی از عملیات های مهم برای استقبال از حاج مصطفی رفتم به فرودگاه مهرآباد . وقتی از هواپیما پیاده شد او را در آغوش گرفتم و به او تبریک گتم . بعد سوار ماشین شدیم تا به ستاد برگردیم . حاج مصطفی به راننده گفت : " میدان شوش برو " کر کردم شاید آنجا کاری دارد . وقتی به شوش رسیدیم به راننده گفت : " نگه دار پیاده می شوم! " وقتی پیاده شد و رو کرد به من و گفت : " تیمسار ببخشید! بچه های من در ورامین هستند می خواهم بروم و به آنها سری بزنم " گفتم " با چه وسیله ای می روی ؟ "  خیلی عادی گفت : " با مینی بوس ! " هر چه اصرار کردم که وسیله ای در اختیارش قرار دهیم زیر بار نرفت . مرتب دستش را تکان می داد و خداحافظی می کرد . بعد از چند دقیقه مینی بوس امد و با اینکه خیلی شلوغ و پر بود ولی حاج مصطفی سوار شد . انگار نه انگار که تا چند دقیقه پیش سوار بر جنگنده ، یکی از بزرگترین عملیاتهای نظامی را انجام داده ! "

حتی تا مدتها همسایه ها هم نمی دانستند که برادرم خلبان نیروی هوایی است ، همه فکر می کردند او یک نظامی ساده است . در همان مراسم ختم بود که متوجه شدند حاج مصطفی معاون فرمانده نیروی هوایی ارتش است .

ماه رمضان بود که برای مهمانی رفته بودیم منزل شهید اردستانی . نزدیک غروب بود که زنگ خانه به صدا در آمد . حاج مصطفی بلند شد و در را باز کرد و دید که سربازی با نان سنگک تازه و سبزی پشت در ایستاده . با دیدن این منظره صورتش سرخ شد . تا به حال این قدر او را عصبانی و برافروخته ندیده بودم . نگاهش را به زمین دوخت و با ناراحتی گفت : " سربازی که خودش روزه است چرا باید برای من تو صف نان و سبزی بایستد ؟ او آمده برای دفاع از این کشور یا سبزی خریدن برای من ؟ من اصلا راضی نیستم . فردا که به اداره بروم به آقایان خواهم گفت که دیگر چنین کاری نکنند " .

پدر شهید اردستانی در ورامین ساکن بود و می خواست در حیاط منزل چاه بکند . حاجی به پدرش می گوید که مقنی لازم نیست خودم این کار را انجام خواهم داد . وقتی مشغول کار بود یکی از همسایه ها که متوجه آمدن مقنی می شود از حاج عباس ( پدر شهید ) می خواهد که اگر می شود به این مقنی بگوید چاه آنها را هم بکند .

پدر شهید اردستانی می خندد و می گوید : نمی شود .

-          چرا نمی شود ؟ خب پولش را می دهیم .

-          نه آخه اون پول نمی گیره .

-          مگه می شه کسی کار کنه و پول نگیره ؟

-          آره چون اون پسرم مصطفی است .

همسایه با شنیدن این حرف می خنند و از اینکه چنین درخواستی کرده عذر خواهی می کند .

در روز از آزادی خرمشهر می گذشت که منتقل شدیم به پایگاه هوایی امیدیه . وضع پایگاه به خاطر تازه تاسیس بودن و شرایط جنگی زیاد مطلوب نبود . روزی با هم اتاقی ام در ساختمان قدم می زدیم . او از وضع موجود ناراضی بود و زیر لب غرغر می کرد و گاهی هم به فرمانده پایگاه ناسزا می گفت . تا اینکه یک نفر از کنار ما رد شد و متوجه موضوع شد . از ما سوال کرد که چه شده ؟ دوستم همان حرف ها را زد . آن شخص هم در تایید حرفهای دوستم گفت : " حق با شماست . من هم از او دل خونی دارم . " دوستم گفت : " می توانی آدرس او را به ما بدهی ؟ " آن شخص هم گفت بله . ساختمان شماره سه طبقه دوم اتاق 23 ..

فردای آن روز دوستم را دیدم . گفت : " از خجالت دارم میمیرم . " گفتم : " مگر چی شده ؟ " گفت : " وقتی وارد اتاقش شدم . از تعجب سر جایم خشکم زد . کسی که دیروز این همه جلویش به فرمانده پایگاه فحش دادیم خود سرهنگ اردستانی ، فرمانده پایگاه بود . "

گفتم : " از برخورد دیروز چیزی نگفت ؟ "

گفت : " نه ، فقط اطمینان داد که در حد توان در جهت رفع مشکلات پایگاه کوشش کند " .

وصیت نامه بنده خدا مصطفی اردستانی

" اللهم اجعلنی من جندک فان جندک هم الغالبون و اجعلنی من حزبک فان حزبک هم المفلحون و اجعلنی من اولیائک فان اولیائک لاخوف علیهم و لا هم یحزنون

اللهم انی اسئلک تجعل وفاتی قتلا فی سبیلک تحت رایت نبیک مع اولیائک و اسئلک ان تقتل بی اعدائک و اعداء رسولک و اسئلک ان تکرمنی بهوان من شئت من خلقک و لا تنهی بکرامه احد من اولیائک اللهم اجعل لی مع الرسول سبیلا حسبی الله ماشاءالله "

الهی از عمق جانم و با تمام وجودم شهادت می دهم به وحدانیت تو و رسالت رسول محمد(ص) و امامت علی (ع) و اولاد طاهرین او و از تو می خواهم که به حق محمد و علی و فاطمه و حسن و حسین ، پنج تن آل عبا که تمام جهان به خاطر آنها برپاست مرا از دوستان علی و اولاد علی قرار دهی ، به حق علی بن حسین زین العابدین به من لذت عبادت و به حق باقرالعملوم لذت علم و به حق امام صادق لذت صداقت و به حق امام کاظم لذت فروبردن غضب و به حق امام رضا لذت رضایت از الله و به حق محمد بن علی لذت جو و ایثار و سخاوت و به حق علی بن محمد لذت هدایت و به حق امام حسن عسکری لذت سرباز و رزمنده اسلام بودن و به حق امام مهدی لذت فرماندهی بر سپاه اسلام را عنایت کن .

حال چند کلامی از خودم . من برای همسر و فرزندانم شوهر خوبی نبودم . چون خودم را مدیون انقلاب و اسلام می دانستم ولی همه را دوست داشتم به خاطر خدا اگر نتوانستم وقتم را صرف آنها بکنم به دلیل نیاز اسلام و ملت مسلمان بود .امیدوارم که مرا ببخشید و برایم دعا کنند . شاید خداوند از گناهان من بگذرد . بعد از من گریه و زاری نکنند و اگر دلشان می سوزد به حال محمد و آل محمد بسوزد .

و خواهش میکنم اصلا عکس مرا چاپ نکنید و برای من تبلغ نکنید و برای محمد و آل محمد و اسلا متبلیغ کنید . اگر از من جنازه ای ماند در بهشت زهرا در بین بسیجی ها دفن کنید و همه چیز مانند آنها باشد . من حاضر نیستم کسی بعد از من در رنج بیفتد . در هیچ مورد .  هر چه بنیاد برای کی بسیجی ساده انجام می دهد بدهد و در بقیه امور طبق قوانین اسلام .

والسلام ، محتاج دعای همه . اردستانی

• توضیح اینکه وصیتنامه شهید اردستانی پس از تدفین به دست آمد . طبق خواسته محترمشان محل دفن ، صحن امامزاده جعفر در شهرستان پیشوا(ورامین) ، زادگاه آن شهید بزرگوار تعیین شد .
• توضیح اینکه . همانگونه در وصیت آمده شهید فرموده تبلیغ مرا نکیند . ولی هدف من در این وبلاگ برای بیان این مطالب تبلیغ است . تبلیغ چیزهایی که ما یا از انجام آنها سرباز می زنیم و یا اینکه اصلا به آنها عمل نمی کنیم . 

  RSS