تازه از جبهه برگشته بود .به اصرار دوستانش با همان سر و وضع خاکی آمده بود خواستگاری . آن موقع 18 سال بیشتر نداشتم . وقتی قرار شد دو نفری صحبت کنیم ، اول اجازه گرفت برود وضو بگیرد . بعد با حالت عجیبی چند آیه از قرآن را تلاوت کرد . وقتی قرآنش تمام شد ، شروع کرد به صحبت درباره تمام شرایطی که ممکن بود در زندگی اتفاق بیفتد . آن شب مثل اینکه مهری بر دهان من خورده باشد ، نمی توانستم هیچ حرفی بزنم : پرسید : " پس چرا صحبت نمی کنید ؟ نکند ناراضی هستید ؟ " .

با پافشاری ای که کردم پدرم مجبور شد قرار مهربرون قبلی را به هم بزند . قرار مجددی با خانواده شان گذاشتیم . این بار کمی واضح تر صحبت کرد و گفت که " ممکن است یک هفته بعد از عقد خبر شهادت من را بیاورند . شما مسیر سختی را در پیش دارید . حاضرید با من ازدواج کنید ؟ "

یادم هست این جمله را چند بار تکرار کرد . گفتم : " من همیشه آرزو داشتم با کسی ازدواج کنم که مثل برادرم باشد ، اخلاقش ، روحیاتش . با شرایط شما موافقم " .

در محضر حضرت امام عقد کردیم . مادرم خواب دیده بود که امام آمده اند خانه مان و خطبه عقد مرا خوانده اند و حالال این رویا تحقق پیدا کرده بود . بعد از اینکه امام خطبه را خواندند از ایشان خواست که ما را نصیحت کنند .

امام دستانشان را روی شانه اکبر گذاشتند و فرمودند : " بروید و با هم مهربان باشید ، با هم مهربان باشید " سالها از آن روز می گذرد ولی هنوز آن لحن گرم و صمیمی را در گوشم احساس می کنم .

بعد از عقد رفتیم سفر ، حدود 6-5 روز در آنجا بودیم . به حاجی گفته بودم هر جا شما بروید من هم می آیم . هنوز هم باورم نمی شد که این روزهای سخت را گذرانده باشم .

همه اش مثل یک خواب بود . یک خواب شیرین . آن موقع تماس تلفنی مشکل بود . بیسیم را وصل می کرد روی خط تلفن و فقط می گفت : " سلام من خوبم ، هنوز زنده ام و خداحافظ " دیر به دیر به خانه می امد . اما بعد از 20-10 شبی هم که می آمد خانه ، وقتی نگاه توی چهره ایشان می کردم یا صدای بوق ماشین ایشان را می شنیدم تمام غم این چند شب تنهایی از دلم بیرون می رفت .

بعضی از مواقع که می آمد خانه از بس خسته بود با لباس خوابش می برد . می گفت : " چایی درست کن گ چایی که می آوردم هر چه صدایش می زدم : " حاج اکبر چایی آوردم ، فقط چشمش را باز می کرد و می گفت : دستتان درد نکند و دوباره خوابش می برد " .

وقتی که می فهمیدم میخ واهد برود از دو روز قبلش غمزده بودم . موقع رفتن سرش را می گذاشت در گوش من و سوره والعصر را می خواند می گفت : " هر وقت دلت گرفت سوره والعصر را بخوان . حالا هم هر موقع دلم می گرد می خوانم " .

ده سال زندگی کردیم ، اما شاید دو سال بیشتر ، با هم نبودیم . ول من طعم واقعی خوشبختی را در همان سالها چشیدم . وقتی می دید که من ناراحتم قرآن برایم می خواند . از حماسه عاشورا می گفت و من هم غم و غصه ام را فراموش می کردم . یادم می آید دفعه اولی که رفتیم سقز مرا گذاشت خانه دوستش ، آقای رادان و رفت . وقت رفتن گفت : " 25 روز دیگر برمی گردم " . من در طبقه پاین بودم . اتاق پرده نداشت . وقتی به بیرون نگاه می کردم و حیاط پر از برف را می دیدم وحشت می کردم .

هنوز شب نشده تمام در ها را قفل می کردم و چراغ های ساختمان را هم خاموش می کردم . کلت حاجی را می گذاشتم روی شکمم و می خوابیدم . 20 – 10 شب که گذشت ، یک شب همین طور که اسلحه توی دستم بود ، خوابم برد . یک دفعه از خواب پریدم . دیدم یک نفر با آجر به در می کوبد و نور چراغی هم روی برف ها افتاده است . دلهره عجیبی پیدا کردم . خشاب اسلحه را جا زدم ، از راه پله بالا رفتم و گفتم : " آقای رادان بیایید ببنید کی در می زند " . آقای رادان هم یک آجر برداشت و آمد توی بالکن . یکدفعه دیدم صدای خنده حاجی از پشت در می آید . همان جا خشکم زد . اسلحه از دستم ول شد . همانطور از پشت در گفت که " حالا دیگه برای من اسلحه می کشی ، مامور می آری . "

و تا چند وقت بعد هر وقت تماس می گرفت می گفت : " اگر بیایم برایم اسلحه نمی کشی؟ " از آن به بعد برای اینکه دیگر نترسم هر وقت می آمد سر پیچ که می رسید ، شروع می کرد به بوق زدن تا پشت در . می گفتم : " حاجی مردم بیدار می شوند " . می گفت : " میخواهم دیگر نترسی " .

توی محله پیچیده بود وقتی حاج اکبر می آِید خانمش را ببیند از اول کوچه بوق می زند . همه برایمان دست گرفته بودند .

یک بار نزدیک عملیات گفت : " نمی شود شما اینجا بمانید . باید بروید اصفهان " . زیر بار نرفتم . گفت : " حاضری بری تو کمین ؟ " گفتم : هر طور صلاح بدانید . گفت : فقط باید دلش را داشته باشی. خانم یکی از دوستان هم با ما بود . خیلی هم می ترسید . یک اسلحه دست حاجی بود ، یکی هم دست من . با سرعت زیاد و چراغ خاموش حرکت می کردیم . یک دفعه یک بنز با چراغ روشن از جلوی ما رد شد . حاجی گفت : محکم بنشینید ، پشت سر بنز حرکت میکنیم .

گفتم : با این پیکان چطوری آخه ؟ !

پایش را گذاشت روی گاز و تا آخره محدوده کمین همین طوری رفتیم . آنجا که رسیدیم ، بنز رفت ، ما هم کنار جاده ایستادیم . عرق از صورتش می ریخت دستش رو بالا برد و گفت : " خدایا شکرت ، خودم و خانمم که هیچ ، امانتی دوستم سلامت از کمین رد شد " .