دکتر جمال باقری برادر بزرگتر غلامرضا از خاطرات دوران تحصیل خود و برادر شهیدش چنین می گوید : پایان هر هفته من و برادر شهیدم از ساری برای دیدن پدر و مادر و دیگر برادران و خواهران خود به روستا خود انجیل نسام که در چند کیلومتری ساری قرار دارد بر می گشتیم . در یکی از روزها که قصد آمدن به روستا را داشتیم ، علامرضا پیشنهاد کرد که این مسیر طولانی را پیاده طی کنیم از سخن او سخت متعجب شدم . پس از آن به اتفاق این مسیر 10 کیلومتری را طی کردیم و به خانه رسیدیم متوجه شدم که برادرم مبلغ پولی را که به عنوان کرایه نزدش بود جهت کمک به یکی از همکلاسی هایش که شدیدا به آن نیازمند بود پرداخت می کند از این اقدام برادر شهیدم سخت حیرت زده شدم .

غلامرضا پس اخذ دیپلم در دانشگاه تبریز در مقطع کارشناسی قبول می شود و همزمان بورسیه ادامه تحصیل را نیز برای خارج از کشور می گیرد .

وی در هنگام تحصیل در دانشگاه تبریز که مصادف با جنگ تحمیلی عراق علیه ایران بود در تیم 22 بعثت دانشگاه تبریز در قالب بسیجی آموزش های نضامی و رزمی را پشت سر می گذارد پس از اتمام آموزش های رزمی عزم جبهه می کند که این اقدام وی موجب نگرانی پدر را فراهم می کند و پدر از وی می خواهد تا از رفتن به جبهه منصرف شود . در مقابل غلامرضا سکوت پر معنایی می کند و در جواب پدر از وضع آشفته جبهه و جنگ می گوید و از پدر می پرسد که اگر ما به جبهه نرویم پس وضع ناموس و وطن چه می شود .

در نهایت غلامرضا در سن 22 سالگی در اسفند سال 66 به جبهه در منطقه شلمچه اعزام می شود هنوز چند ماهی از حضور غلامرضا به جبهه نگذشته بود که روزی صدای زنگ تلفن سکوت خانه پدری را بر هم زد.