مادر صیاد قصه مخالفت پدر علی را با پیوستن علی به ارتش را این گونه برایمان نقل می کند . ما همسایه ای داشتیم که ستوان بود . یک بار آمد خانه ما و شروع کرد از ارتش بد گفتن . علی در همان حالات جوانی خودش جواب می دهد . آدمی که از دولت حقوق می گیرد تا برای ملت خدمت کند نباید با این نق زدن ها حقوقش را حرام کند ! البته همان طور که گفتم ارتش برای علی در آن مقطع جایی بود برای دفاع از این آب و خاک نه محلی برای سربازی رژیم طاغوت .

مادر صیاد راست می گوید رژیم طاغوت هر چقدر که راس به قاعده نزدیک می شد با مردم مهربانتر می شد . کم نبودند سربازانی که علی الظاهر مامور به خدمت در ارتش رژیم شاه بودند ولی در اصل ( و از آن جا که انگیزه پیوستنشان به ارتش ، خدمت به ملت بود ) ، از همان جایی فرمان می بردند که ملت فرمان می برد . یعنی حضرت امام(ره) و از همین رو بود که در اسلحه های ارتش گاه می شد که بیش از گلوله گل دیده می شد . بدین معنی که لااقل سربازان جوانمرد ارتش سر جنگ با ملت ندارند . در انی زمینه شاید شایسته تر آن باشد که سخن را از مادر صیاد بشنویم . اندکی بعد از پیوستن علی به ارتش او متوجه شد که در ارتش شاه زمینه چندانی برای رسیدن به اهدافش که همانا خدمت به ملت بود وجود ندارد ف چرا که ارتش پر بود از نیرنگ و ریا و بی عدالتی . علی می دید که در ارتش ،سربازان را گرسنه نگه می دارند تا شکم فرماندهان بیش از پیش چاق و فربه گردد و اصولا به تنها چیزی که در ارتش شاه توجه نمی شد دغدغه های والایی بود که علی و امثال علی برای تحقق آنها به ارتش پیوسته بودند . روزی علی در جواب یکی از برادرها که او هم می خواست پا جای پای برادر بگذارد و به ارتش بپیوندد { قبل از انقلاب} می گوید صبر کن انقلاب که پیروز شد بعد بیا ارتش . در این ارتش از هیچ کنده ای دود سفیدی برای ملت بلند نمی شود ! لابد می دانید که علی در جریان حوادث منتهی به انقلاب به دلیل خیانت به رژمی شاه ! در لیست سیاه ساواک قرار داشت و رژیم دنبالش بود که ارتشی هایی از جنس علی را بکشد . تنها به این جرم که راضی به کشتن مردم توسط ارتش نبودند . ما خیلی شانس آوردیم که انقلاب زود پیروز شد و الا اگر چند روز دیرتر انقلاب به ثمر می نشست شاید علی همان موقع شهید می شد .