املاکی پس از شرکت در عملیات های زیادی چون کربلای 2 ، 4 و 5 ، رمضان ، والفجرهای 4، 6،8و9 و ....در لشکرهای گیلان و مازندران ، بالاخره در عملیات والفجر 10 در منطقه عمومی سید صادق در ارتفاعات بانی نبوک بر اثر انفجار بمب شیمیایی دشمن به آرزوی دیرینه اش شهادت نایل آمد و روح بلندش به ملکوت اعلی پیوست ولی بدن مطهرش هنوز یز ارتفاعات بانی نبوک ماوا گزدیده است . زمانی که دشمن مواضع رزمندگان اسلام را با بمب های شیمیایی مورد حمله قرار می دهد ، بر اثر آن تعداد زیادی از رزمندگان جان بر کف به فیض شهادت نایل می آیند . در این باره یکی از همرزمان شهید ، برادر سیف الله طهماسبی می گوید : در همی موقع مجروحی بود که تقریبا بیست الی سی متر با ما فاصله داشت و بر اثر نداشتن ماسک هراسان شده و داد می زد آن ماسک مال من است . ماسک مرا بدهید . بعدا معلوم شد که آن برادر مجروح بر اثر جراحت تمام وسایل خودش را برای اینکه راحت تر به عقب برگردد در بین راه انداخته و چون دید که عراق شیمیایی زده ، برگشته بود تا ماسکش را بر دارد و حسین آقا به آن مجروح که با ما فاصله داشت و داد می زد نگاه کرد ، بعد هم مقداری به این بچه ها که تا چند دقیقه زنده بودند و بر اثر مواد شیمیایی شهید شده بودند ، خیره شد . آن وقت به طرف مجروح رفت و به او گفت : نترس ، نترس و ماسک را از صورتش در آورده و به آن مجروح که یکی از نیروهای لشکر ما بود داد و پیش ما برگشت . من سریع چفیه ام را از گردنم باز کردم و به حسین آقا دادم . مقداری نیز آب به چفیه زدم تا گاز از آن عبور نکند بعد سراغ ماسک رفتم ، بعد از تهیه ماسک متوجه شدم که حسین آقا مثل سروی که می خواهد بیفتد ، روی زانو نشست و بعد به سجده افتاد ، همه اینها در حالتی بود که نظر او به خاک دشمن بعثی بود . نفر دیگری که زنده بود و مثل من نیمه جانی در بدن داشت ، پشت حسین آقا را بلند کرد و من ماسک را به صورت او زدم ولی کار از کار گذشته بود و او در نهایت ایثار و از خودگذشتگی جان به جان آفرین تسلیم کرد . الان هر وقت به آن لحظه فکر میکنم با خود می گویم با توجه به اینکه شهید املاکی می دانست آن مجروح اگر ماسک هم بزند زنده نمی ماند ، پس چرا ماسک خودش را به او داد و خودش به شهادت رسید . همه آنهایی که می دانستند وجود حسین آقا چه قدر برای لشکر ضروری است ، همین سوال را مطرح می کردند ، که آخر چرا ؟ چرا او این کار را کرد ؟ فقط تنها چیزی که می توانم با آن خودم را قانع کنم این است که امام حسین (ع) فرمانده سپاه عاشورا نیز می دانست که اگر کربلا برود شهید می شود ولی با این وجود رفت و شهید شد تا اسلام زنده بماند . حسین املاکی هم رفت تا با رفتنش و با ایثار خونش بگوید : ما پیروان حسین (ع) هستیم و امام آنهایی که زنده ماندند باید کاری زینبی بکنند و گرنه یزدیدی هستند .