لشکر پادگانی را در اطراف شهر دزفول آماده کرده بود و یگانها را به ترتیب به آنجا منتقل می شدند . من در واحد بسیج لشکر مشغول بودم . صبح زود از خواب بلند شدم تا استکان ها و ظرف های غذا را بشویم . تانکر آب در نزدیکی دستشوئی های صحرایی قرار داشت . مشغول شستن استکان ها بودم که متوجه شدم در یکی از دستشوئی ها باز و یک نفر سطل به دست از آن خارج شد و به طرف تانکر آب به راه افتاد . به کنار تانکر که رسید سلام کرد و حال مرا پرسید و سطل را پر کرد و دوباره به طرف دستشوئی برگشت . به نظر می رسید از نیروهای خدمات است .

از پشت سر نگاهش کردم ، با مهارت خاصی اب را می ریخت و بعد داخل دستشویی را با جارو که در دست داشت ، می شست و بعد از اتمام کار به دستشوئی بعدی می رفت .

مشغول تماشای او بودم که صدای عبدالحسین محمد زاده مرا به خود آورد .

- رسول ! … تمام نشد ؟

- چرا .. این استکان را هم اگر بشویم ، تموم می شه .

- اون کیه ؟

منظورش کسی بود که دستشوئی ها را تمیز می کرد، گفتم :

- لابد یکی از نیروهای خدمات لشکره .

- یک دفعه رو کرد به من و گفت :

- رسول ! این بابا خیلی آشنا به نظر می رسه . تو آقا مهدی باکری را تا به حال دیده ای ؟

- نه !

- به خدا مثل اینکه این آقا مهدی است .

- تو هم ما را دست انداختی ؟!!  فرمانده لشکر اینجا چه کار می کند ؟ او یک سر دارد و هزار سودا … مگر بیکاره که بیاید توالت بشوید .؟؟؟

مرد سطل به دست به طرف تانکر می آمد تا دوباره سطل را از آب پر کند . محمد زاده بلند شد و به طرفش رفت . خود آقا مهدی بود . هنوز نمی توانستم باور کنم . از کنار تانکر بلند شدم و سلام کردم . بعد هر چه من و عبدالحسین اصرا کردیم که سطل را از دستشان بگیریم و ادامه کار را ما انجام بدهیم قبول نکرد . کار نظافت دستشوی ها که به پایان رسید به سوی چار فرماندهی برگشت . غیر من و عبدالحسین هیچ کس این لحظات را شاهد نبود .