بسم‌الله الرحمن الرحيم

اللهم نرغب اليك في‌ دوله كريمه
تعز به الاسلام و اهله
و تذل به النقاق و اهله
"حمد باد خداوندي را كه آفريدگار بندگان است و گستراننده زمين است و روان كننده آبهاست به پستي‌ها و روياننده گياهان است بر بلنديها اوليتش را آغازي نيست و ازليتش را پاياني نيست. اول است بي‌هيچ زوالي، باقي است بي‌هيچ مدتي. پيشاني‌ها در برابر او بر خاكند و لبها به ذكر وحدانيت او در جنبش. "
با اين مقدمه اجازه مي‌خواهم عرض كنم: يا صاحب الزمان سلام عليك

حقيقت انتظار

انتظار، يعنى دل سرشار از اميد بودن نسبت به پايان راه زندگى بشر. ممكن است كسانى آن دوران را نبينند و نتوانند درك كنند - فاصله هست - اما بلاشك آن دوران وجود دارد؛ لذا تبريك اين عيد - كه عيد اميد و عيد انتظار فرج و گشايش است - درست نقطه‌ى مقابل آن چيزى است كه دشمن مى‌خواهد به وجود بياورد.
ما آن وقتى مى‌توانيم حقيقتاً منتظر به حساب بياييم كه زمينه را آماده كنيم. براى ظهور مهدى موعود(ارواحنافداه) زمينه بايد آماده بشود؛ و آن عبارت از عمل كردن به احكام اسلامى و حاكميت قرآن و اسلام است. اولين قدم براى حاكميت اسلام و براى نزديك شدن ملتهاى مسلمان به عهد ظهور مهدى موعود (ارواحنافداه و عجّل‌اللَّه‌فرجه)، به‌وسيله‌ى ملت ايران برداشته شده است؛ و آن، ايجاد حاكميت قرآن است.
(در ديدار اقشار مختلف مردم به مناسبت ميلاد حضرت مهدى (عج) 1376/9/25)

 در چشمانت رازي نهفته بود رازي به درازاي انتظار.

به بهانه هاي دلم پاسخ مي گويم و باز تو را مي خوانم، نجواهاي شبانه را به فراموشي مي سپارم و تا صبح به انتظارت مي نشينم . جمعه كه مي شود بغض ها مي تركد و اشك ها جاري مي شود، نمي دانم از كدامين در برايت بگويم و از زبان كدامين منتظرت بنگارم. اما ته دلم چيزي است كه مي گويد خود بنويسم ، از دل خود و از آن چه كه مرا به تو بي تاب مي سازد. مي خواهم آوازي سردهم به پاس آمدنت، جاده هاي سرسبز انتظار را پر از گل نرگس مي كنم. در ميعادگاه تو و منتظرا نت مي نشينم تا تو بيايي و من از بهانه هاي دل با تومي گويم، اگر تو بيايي زندگي زيبا مي شود رنگين كمان دلمان پر رنگ تر مي گردد. محبت هاي خالصانه و بي ريا تقديم تو مي شود و قاصدك هاي اين دنيا محو صداقت مي شود. آخ اگر تو بيايي…

سجاده اي  دارم به زيبايي اشك هجران منتظرانت، درون آن عطري است كه هيچ گاه به خوش بويي عطر گل نرگس نخواهيد رسيد. اگر تو بيايي سجاده ام هم خوشبو تر مي شود.

مهدي جان !مي دانيم كه خود ناظر همه كس و همه چيز هستي، مي دانيم كه تو هم چون ما هميشه به ياد كودكان فلسطيني هستي، به ياد آن هايي كه مدت هاست پدر و مادرشان را نديدند. به ياد كودكاني كه آبي در منزل ندارند تا آب تنگ كوچك ماهي را عوض كنند. در فلسطين و خيلي از كشورهاي اسلامي ديگر هستند كساني كه آرزو دارند صبحي بيايد تاباز به مدرسه بروند و در دفتر نقاشي خود روزهاي خوبي را به يادگار بگذارند . يك روز بهاري را  بكشند و در آن از رنگ هاي سبزو سرخ استفاده  كنند. سرخ كه ياد آور قيام كربلاست و سبز اميد داشتن به روزهاي زيبايي كه تو خواسته ها ي مان را اجابت مي كني و به نزدمان مي آيي. از تو شرم مي كنيم كه نتوانستيم آن گونه كه تو مي خواستي باشيم . امام ! باوركن ما همه تلاشمان را مي كنيم كه  آن گونه كه تو مي خواهي باشيم و لباس هاي رنگارنگي كه همه  بوي نفاق و بي حرمتي نسبت به توست را از تن بر كنيم.

باوركن  حتي آن كودك فلسطيني كه در انتظار بازگشايي مدرسه است به تو مي انديشد و خود را براي ظهورت آماده مي سازد.  او مي داند اين روزهاي مه آلود رو به اتمام است و آفتابي مهربان خواهد آمد و به او آبي خواهد داد تا تنگ ماهي خالي از آب نماند. كودك فلسطيني اما حالا غمگين و افسرده نشسته و به تنگ ماهي شكسته نگاه مي كند و به ياد خورشيد مهرباني است كه به او وعده ي آب مي دهد …

يا مهدي ! لباسي از جنس صداقت بر تن مي كنيم و با چادري نهفته از حيا و عفت آن را مي پوشانيم. برق چشمانمان آكنده از عشق به تو و خداي تو مي باشد تا شايد قطره آيي باشيم از دريايي بي كران منتظرانت.