شهید نظرنژاد تعریف می کرد : در یکی از عملیاتها ، نیروهای عراقی پاتک شدیدی به ما زدند و همه بچه ها به جر تعداد انگشت شماری عقب نشینی کردند . بعد از مدتی این چند نفر هم که از آتش سنگین دشمن کلافه شده بودند تصمیم گرفتند به عقب برگردند . من ناگهان نشستم و گریه کردم . بچه ها آمدند و گفتند : چرا گریه می کنی ؟ جواب دادم : اگر شما هم بروید عراقی ها می آیند و این منطقه را می گیرند و بعدا باعث پشیمانی مان خواهد شد و آن موقع پشیمانی شودی ندارد . این حرف ها را که زدم بچه ها از برگشتن منصرف شدند و با تمام وجود در خط جنگیدند و استقامت همین چند نفر باعث پیروزی ما شد .